Selamlar. Bir süreyi hpv ile ilgili forumları inceleyerek geçirdim, üye olmam durumu kendi kafamda kabullenmem anlamına geliyordu o yüzden bi süre ziyaretçi olarak bocaladım. Bu arada bu bahsettiğim süreç 3 gün oluyor, hpv teşhisini 2 mayısta aldım gittiğim ilk jinekologun berbat tavrı ve hemşirenin "e biraz daha dikkatli olmak lazım" demesi, rencide edici tavırlar, doktorun asla düzgün bilgi vermemesi üzerine kendimi korkunç, iğrenç bir varlık gibi hissetmem için çok çaba sarf etmem gerekmedi tabi. Neyse ki yanımda çok yakın bir arkadaşım vardı, ey hpvli ya da hpv olduğundan şüphelenen kişi, mümkünse doktora yanında güvendiğin biriyle git, bu da burdan nacizane bir önerim olsun Bir günü 5 sene gibi yaşadım, hemen sonrasında özelde bir jinekologa randevu aldım gittim, hpv tip testi ve pap smear testi için örnekleri aldı, ultrasondan da kontrol etti. siğilimsi kabarcıklar yüzünden şüphelenip gittim, obsesif biriydim zaten kaygı bozukluğum da vardı, neyse ki erkenden fark etmiş oldum öğrendiğim ilk an dünya cidden başıma yıkıldı, doktorun tavrı inanılmaz önemli. lütfen ama lütfen kimsenin kendinizi pislik gibi hissettirmesine izin vermeyin. Arya, özellikle senin başlığın altına yazıyorum, çünkü daha tanı konmadan önce internette araştırırken senin hikayene denk geldim, her

"ulan yaşadığım şu deneyimleri hayatım boyunca unutmayacağım.. bu kadar ağır olmamalıydı. 23 yaşındayım ben."

kısmını okuduğumda gözyaşlarıma hakim olamıyorum. 3. kez okuyorum, gene ağlıyorum mesela şu copy paste üzerine. Ben de 24 yaşındayım. Kimden nasıl aldım bilmiyorum, gram umrumda olmadı, muhtemel kendilerinin de haberi yoktu. Ne onları ne kendimi suçluyorum, tek düşündüğüm çevremdeki kadınları bu konuda bilinçlendirmek ve yaşadığım şu stresi, şu eziyeti yaşamalarını önlemek. Kendimi iğrenç hissedip hayatım bitti aşamasından, tamam şimdi nasıl bir yol izleyeceğiz, tedavi ne olacak'a geçmem, ve "ulan aslında bu bana daha iyi yaşamam için bi işaret, artık hayatını mecburen düzene sokmak zorundasın" diye olaya pozitif bir bakış açısı kazanmam 3 günümü aldı ve normal hayat rutinimde böyle pozitif bir insan değilim ben. Tabi fonda sürekli bir "tip testinin sonucu ne olacak, pap smear sonucu ne gelecek, içe doğru da gidiyor bunu yaktırmak lazım, sanırım biraz daha yayıldılar hmm ama zaten jinekolog olacak öyle demişti" soruları çalışıyor. İşin size tuhaf gelecek tarafı, uzun süredir saçma bir depresyondaydım, kendime ait sorumluluk alamıyordum. Şu an hpv olduğumu aileme söyleyemiyorum, riski olduğunu anneme söyledim, yine de her şeye çok kaygılandığım için pek çakmadı durumu Eğer kanser riski yüksek bir tip çıkmazsa söylemeyi de planlamıyorum, (bu noktada senin cesaretine inanılmaz hayranım Arya, arkadaşlarının o an söyledikleri için siksok teselli demişsin ama sen harbi güçlü bi hatunsun) bilmeleri sadece onları da strese sokacak, kadın anamın başında zaten bir sürü dert, bir de beni düşünmesini istemiyorum. İlk defa hayatımda kendimle ilgili bu kadar net bir sorumluluk alıyorum ve bugün, kendimi uzun süredir olmadığım kadar iyi hissediyorum. Buraya bir şekilde gelip, bu satırları okuyan herkese söylemek istediğim tek şey, lütfen kendinizi hastalıkla tanımlamayın. Tek değilsiniz, yalnız değilsiniz, iğrenç hiç değilsiniz, değiliz abi. Biz hpv'den fazlasıyız, ve bu virüsü taşıyarak yaşayan çoğunluğun içinde bunun farkına varan kısmıyız. Rastgele bir günün rastgele bir saatinde, teşhisim konduktan sonra gittiğim eczanede bana yazılan solüsyonun aynısından bir başkasına daha yazılmıştı, düşünün yaygınlığını. Lütfen sağlık anksiyetesine bağlayarak bu süreci kendinize eziyet etme haline getirmeyin, internette okuduğum her aşamadan hızlıca geçtim nerdeyse, ağzımda da var mı, kaşınan her yerimde "aha burda da çıktı" tepkisi, ulan hiv miyim korkusu, evdekilere bulaştırır mıyım kaygısı, bundan sonra ne olacak düşüncesi. Tedavi süreci inişli çıkışlı olacak ve bıkacağımız zamanlar olacak, iyi hissedeceğiz, ama tüm günümüzü de hpv teması altında geçirmeyeceğiz, bu süreç içerisinde ben sizden destek alacağım, size destek olmaya çalışacağım. Yapacağız arkadaşlar, başaracağız. Hem de diğerlerinden daha sağlıklı olmaya mecbur kalarak yapacağız bunu, normalde kendi sağlığımız için almamız gereken, ama lüzumsuz gördüğümüz, ya da "meeh" ettiğimiz inisiyatifleri söke söke alarak yapacağız. Benim gibi kaygı bozukluğu olan, depresyona yatkın biri bile böyle diyorsa, haydi haydi halledicez. Lütfen çevrenizde kimseye anlatamıyorsanız bile buraya, diğer hpv forumlarına üye olun, bir şekilde içinizi dökün, hikayenizi paylaşın. Hepinizi içtenlikle kucaklıyorum.